19
gru

3 elementy przywództwa ze Specnazu, które uczynią Cię lepszym liderem.

Specnaz to jedna z formacji radzieckiego wywiadu wojskowego, która zajmowała się rozpoznaniem pośrednim pomiędzy wojskowym i agenturalnym. Specnaz stanowił uderzeniowe formacje radzieckiego wywiadu wojskowego, które organicznie łączyły w sobie elementy szpiegostwa, terroru i szeroko pojętych działań partyzanckich.

Specnaz składał się z trzech zasadniczych pionów:

  • Zakonspirowanych agentów, cudzoziemców zwerbowanych przez radziecki wywiad wojskowy do wypełniania zadań szpiegowskich i akcji terrorystycznych.
  • Zawodowych pododdziałów, w skład których wchodzili najlepsi sportowcy ZSRR.
  • Pododdziałów, których stan osobowy pochodził z poboru, niemniej żołnierze ci zostali starannie wybrani i doskonale wyszkoleni.

Czym wyższy szczebel dowodzenia, tym więcej pododdziałów Specnazu, tym więcej zawodowców wśród żołnierzy. Termin Specnaz (skrót od Specialnowo Naznaczienija) oznacza “specjalnego przeznaczenia”. Jest to w pełni zasłużona nazwa. Specnaz odróżnia się od innych formacji rozpoznania tym, że nie tylko poszukiwał i znajdował ważne cele przeciwnika, ale w większości przypadków także je niszczył.

Specnaz to właśnie takie narzędzie, które najgroźniejsze środki przeciwnika i od razu je niszczyć. Czy jednak Specnaz mógł odnaleźć i zniszczyć 100% celów , głównie jądrowych? Oczywiście, że nie.

Specnaz nie posiadał żadnego symbolu, ani emblematu. Oficjalnie. Nieoficjalnie symbolem Specnazu był wilk. Ściślej – stado wilków. Wilk – to silne, dumne zwierzę, które wyróżnia się wśród innych swoją niewiarygodną wytrzymałością. Wilk może biec godzinami w głębokim śniegu utrzymując bardzo dużą szybkość, i nagle, gdy poczuje zdobycz, dokonuje niewiarygodnego skoku. Nie ma drugiego takiego zwierzęcia na ziemi, które mogłoby stać się lepszym symbolem Specnazu – pisał Riezun.

Dla każdego coś dobrego, mawia stare porzekadło handlowców. Zatem kilka słów o przywództwie a la Specnaz style. Jak dowódcy Specnazu (byli tym żywotnie zainteresowani) wybierali z tłumu urodzonych przywódców? Istnieje wiele prostych sposobów jak tego dokonać. 😊

1. Polecenie bez odpowiedzialnego

Na przykład grupa nowo przybyłych żołnierzy otrzymuje rozkaz rozstawić namiot. Przy tym nie wyznacza się żadnego odpowiedzialnego. W czasie tej prostej operacji ktoś powinien koordynować działania pozostałych. Wyznacza się bardzo krótki termin realizacji zadania i straszy surową karą za jego przekroczenie lub niedokładne wykonanie. W ciągu pięciu minut pracy grupa wyłania swego przywódcę. Wtedy grupie wyznacza się zadanie przejścia od punktu A do B, nie tracąc żadnego człowieka, a jest to trasa bardzo trudna. l znów grupa wyłania przywódcę. Po kilku dniach takiego treningu dowódca dostrzegają tych najbardziej „rozgarniętych”, najbardziej sprytnych, silnych, rzutkich i upartych. Wymaga to pewnych sił i środków jak to mawia się w kręgach mundurowych, ale zapewnia dobrze sprawdzonych naturalnych liderów, którzy są w stanie przewodzić zespołom organizacji. Dodatkowo podczas szkolenia w pododdziałach Specnazu panuje zasada:

2. „zanim nauczysz się rozkazywać, naucz się słuchać!”

Prawdziwego przywódcy nie stworzy się poprzez żadne szkolenie. Przywódca rodzi się sam i nikt nie może mu poradzić jak kierować ludźmi – mawiali dowódcy Specnazu.

Jeśli oficer został dowódcą karnej kompanii i starcza mu sił, żeby dowodzić najgorszym „elementem”, nie bojąc się i nie żałując sił, to przyglądano mu się dokładnie i proponowano inna pracę.

Przeanalizujmy inny przypadek:

Waśnie przytaszczony został pijany żołnierz, jeden oficer powie:

– oblejcie go zimną wodą i wrzućcie do celi i nie zapomnijcie nasypać do niej chlorku!

To kiepski oficer/lider.

A inny scenariusz?

Inny oficer uczy się szybko. Uczy się razem ze swoim młodym wojskiem. Uczy się bez wstydu. Nie dziwcie się, jeśli młody dowódca/lider zaczynając szkolenie objaśni temat zajęć i ich cel, rozkaże sierżantowi -swemu zastępcy – poprowadzić ćwiczenia, a sam stanie pośród młodych żołnierzy, aby jego pluton poczuł twardość jego charakteru.

3. Geniusz przywództwa

A jak znaleźć lidera posiadającego iskrę geniuszu?

Gdyby ktoś uczył Kałasznikowa jak należy konstruować karabiny, to zniszczyłby w nim tę iskrę geniuszu. Większość wielkich odkryć i osiągnięć we wszystkich sferach ludzkiej działalności jest dziełem ludzi, którzy nie odpowiadali tradycyjnym’ ogólnie przyjętym standardom, którzy nie mieli profesjonalnego przygotowania w zakresie swej rzeczywistej działalności albo całkiem je ignorowali’ idąc swoją, zupełnie nową drogą. W podobny sposób rodzą się genialni liderzy.

Szefostwo GRU uważało, że trzeba znajdować ludzi silnych i samodzielnych, stawiać przed nimi zadania i dawać im możliwość wyboru sposobu ich wypełnienia.

Specnaz – to wojsko, Osnaz – tajna policja. Z tego podziału wynikają wszelkie dalsze różnice. Działania Specnazu koncentrowały się przede wszystkim na zagrożeniu zewnętrznym, Osnazu – na wewnętrznych wrogach reżimu. Specnaz przeprowadzał akcje terrorystyczne na terytorium przeciwnika, Osnaz robił to na własnym terytorium , stosując terror głównie wobec własnych obywateli. Istniały też sytuacje, w których Osnaz operował na terytorium przeciwnika. Działalność ta mogła być bardzo szeroko zakrojona i intensywna, ale zawsze pozostawała na drugim planie w stosunku do terroru na własnym terenie.

Dla wypełniania swych funkcji KGB posiadał własne organy mające spełniać zadania terrorystyczne. Wśród nich była formacja bardzo podobna do Specnazu – Osnaz.

Osnaz KGB wykorzystywano do różnych celów, w tym analogicznych do wypełnianych przez Specnaz GRU. Radzieckie kierownictwo miało świadomość, że w sferze tajnej wojny lepiej nie posiadać monopolu. Konkurencja w tej branży daje znacznie lepsze rezultaty niż kooperacja…

Termin Osnaz spotykany jest wyłącznie w tajnych dokumentach. W jawnych materiałach ten termin cytowany jest w całości – “specjalnego przeznaczenia” (Osobowo Naznaczienija), lub w pełnym skrócie – ON. W przypadku, jeśli daje się skrót dłuższej nazwy, litery ON pisze się razem z poprzedzającymi je. Przykładowo: DON – dywizja Osnazu, OON – oddział Osnazu, OMSBON – samodzielna zmechanizowana brygaza Osnazu. Osnaz według wszelkich danych narodził się w tym samym czasie co dyktatura bolszewicka. Już w pierwszych miesiącach umacniania władzy radzieckiej znajdujemy wzmianki o oddziałach specjalnego przeznaczenia. Osnaz – to formacje wojskowo-terrorystyczne, które powstawały jako oddziały uderzeniowe partii bolszewickiej, a także jej ochrona. W rezultacie Osnaz podporządkowano tajnej policji, która w różnym czasie zmieniała swą nazwę tak łatwo niczym żmija zmieniająca skórę, pozostając mimo to wciąż tą samą żmiją.

W dywizjach kawalerii służą przymusowo zmobilizowani żołnierze, w brygadzie Osnazu wyłącznie ochotnicy. Służba w brygadzie nie pociąga za sobą żadnego ryzyka, karmią lepiej, dają lepszą odzież i konie. Oczywiste jest, że każdy chciałby tutaj trafić. Dyscyplina jest w brygadzie Osnazu bardzo surowa. Jeśli nie wypełniłeś rozkazu, szybko zostaniesz przeniesiony do dywizji, do boju, pod kule, szrapnele, do kiepskich racji żywnościowych. A na twoje miejsce czeka już ochotnik. Szybko ta i inne brygady Osnazu przekształciły się w zbiorowiska aferzystów i rzezimieszków, gotowych wypełnić każdy rozkaz, w tym także otwarcia ognia do swoich, aby tylko pozostać w brygadzie i nie trafić na pierwszą linię.

Po rozpadzie ZSRR również siły specjalne uległy przeobrażeniom. Choć trzon zaszeregowany głównie w KGB w zasadzie pozostał nietknięty o tym w dalszej części tekstu, to powstały również nowe jednostki działań specjalnych jak np.:

KSSO – dowództwo sił operacji specjalnych (Komandowanije Sił Specjalnych Opieracji) – podobne pod  względem roli i struktury organizacyjnej do amerykańskiego JSOC – Joint Special Operation Command – Połączone dowództwo operacji specjalnych –  powołane zostało dopiero w 2012 roku i początkowo było tworzone na bazie 346. brygady specnazu będącej pierwotnie jednostką  par excellence żandarmerii wojskowej. Wszystko wskazuje na to, że działa małymi jednostkami o liczebności podobnej do brytyjskiego SAS czy amerykańskiej Delta Force. Żołnierzy tej formacji nazywa się siłami specjalnych operacji co w przybliżeniu odpowiada żołnierzom sił specjalnych. Ma to podkreślać fakt że pełnią służbę w całkowicie innej jednostce niż specnaz.

Jednostki KSSO swoją specjalizację mają szeroką obejmującą między innymi walki w górach, skoki spadochronowe, walki w mieście i strzelectwo wyborowe, a także nurkowanie bojowe.

KSSO zatrudnia żołnierzy na długoterminowych kontraktach i prowadzi werbunek w pododdziałach specnazu. KSSO jest głównym elementem doktryny „wojny nowej generacji” nazywanej często na zachodzie – błędnie – „wojną hybrydową” łączącej dezinformacje oraz zastosowanie cybernetyki i operacyjnych środków, których łatwo się wyprzeć w przestrzeni stosunków międzynarodowych. Na zachodzie stali się nazwani jako „zielone ludziki” podobnie jak najemnicy grupy Wagnera – prywatnej de facto firmy oferującej usługi byłych rosyjskich komandosów wszędzie tam, gdzie Federacja Rosyjska nie chce oficjalnie zaznaczać obecności swoich sił zbrojnych. KSSO wysłało swoje zespoły do wsparcia ochrony zimowych igrzysk olimpijskich w 2014 roku a następnie na Krym, gdzie miały za zadanie opanować parlament. od 2015 roku jednostki KSSO działają w Syrii wykonując wiele różnych zadań w tym także oznaczają cele uderzeń lotnictwa.

Kiedy KGB przemianowano na FSB, siły specjalne zostały praktycznie bez większych zmian przeniesione 1:1 do „nowej rzeczywistości”.

Spiecgruppa A – Alfa – lub inaczej zarząd A centrum specjalnego przeznaczenia FSB powstała po masakrze w Monachium w 72 roku pod zwierzchnictwem byłego KGB. Utworzona początkowo jako wyspecjalizowana jednostka antyterrorystyczna ALFA przeprowadziła pierwszą operację w 79 roku w Afganistanie, pomagając zorganizować atak, który miał zlikwidować przywódcę tego kraju. W czasie sowieckiej interwencji w Afganistanie i później w wojnie w Czeczeni Alfa była wykorzystywana do przeprowadzenia akcji bezpośrednich i rozpoznania. Zyskała dość wątpliwą sławę w czasie oblężenia teatru na Dubrowce w 2002 roku, a później podczas haniebnego szturmu na szkołę w Biesłanie który doprowadził do śmierci 334 zakładników!!! Alfa przeprowadzała też inne operacje. W 1983 roku zaatakowała porwany samolot likwidując 3 z 6 terrorystów a w 1995 roku w szturmie na autobus po raz pierwszy użyła granatów hukowo-błyskowych, które zdezorientowały porywacza na tyle, że żołnierze Alfy mogli go wyeliminować i uwolnić 6 zakładników znajdujących się wewnątrz autobusu.
W 1997 roku uzbrojony napastnik wziął w ambasadzie Szwecji w Moskwie zakładnika, którym był szwedzki urzędnik państwowy. Dowódca Alfy wynegocjował z porywaczem, że zajmie miejsce zakładnika. Alfa przeprowadziła później szturm i wyeliminowała porywacza, ale oficer Alfy został ranny w czasie wymiany ognia i zmarł później na atak serca. Formalnie zadaniami ALFY było ratowanie zakładników i zwalczanie terroryzmu. Od dawna krążą pogłoski że prowadziła ona też bardzo kontrowersyjne działania w Czeczenii i Dagestanie, między innymi porwania i zabójstwa. Ostatnio pododdziały tej jednostki najwyraźniej zostały dyskretnie wysłane na Ukrainę. Wcześniej KGB a obecnie FSB ma oficjalnie 2 inne jednostki specjaln:

  • spiecgrupę W czyli „Wympieł”
  • spiecgruppę S „smiercz” –  tornado

Obie początkowo podporządkowana pierwszemu zarządowi głównemu KGB zajmującemu się cywilnym wywiadem zagranicznym, występowała także w roli jednostki antyterrorystycznej i reagowania na zagrożenia bronią masowego rażenia. „Smiercz” w zasadzie jest oddziałem typu SWAT przeznaczonym do przeciwdziałania przestępczości zorganizowanej, ale jednostka może też być wykorzystania do wsparcia ALFY albo Wympieła. Służba wywiadu zagranicznego Federacji Rosyjskiej SWR również ma tajną jednostkę o nazwie „Zasłon” prawdopodobnie odpowiedzialną za prowadzenie za granicą ochrony pośredniej i bezpośredniej w sytuacjach wysokiego ryzyka i wykonanie wrażliwych politycznie zadań być może także zabójstw w podobny sposób do „Wympieła”. Niektórzy utrzymują że „Zasłon” jest rosyjskim odpowiednikiem oddziału działań specjalnych CIA czyli SAD CIA. Jednostkę utworzono w 1998 roku i bardzo mało o niej wiadomo.

W tekście występuje wiele analogii do jednostek „świata zachodniego” bardziej w celu umożliwienia pewnej łatwości poznawczej. W rzeczywistości nigdy nie należy przekładać zachodnich odpowiedników na realia Federacji Rosyjskiej w szczególności w zakresie służb i sił specjalnych.